poniedziałek, 14 marca 2016

No, poszlam, ale po co?

Przed kryzysem mialam przygotowane jeszcze dwa posty, ale tak mnie trafilo, ze o nich zapomnialam. Zamieszcze je w kolejnych dniach, bo co maja sie zmarnowac. Na pisanie nowych nie mam na razie sily ani natchnienia. Zapraszam zatem do czytania.
W niedziele (6.03.) chwilowo przestalo padac, ale o sloncu mozna bylo tylko pomarzyc. Mimo to zdecydowalam sie na krotki spacer wokol jeziorka, bo rower byl dla mnie zbyt ryzykowny, w kazdej chwili moglo zaczac znowu padac. Ciemnoszare chmurska wisialy nisko nad ziemia, bylo zimno, wietrznie i bardzo nieprzyjemnie.




Jednak mozna bylo zauwazyc pierwsze zwiastuny wiosny, jeszcze niesmiale, malenkie, ale jednak.









Ptactwo zauwazalnie zaczyna sie laczyc w pary, jeszcze nie wszystkie, ale znaczna wiekszosc. Samce niesmialo zaczynaja tance godowe, niby od niechcenia, bo czasu jest jeszcze sporo.




Stary cap abondz, ktory tak zawziecie w ubieglym roku chronil swoja rodzine przed calym zlem tego swiata, teraz jeszcze pozwala zblizac sie do wody psom. Ale juz niedlugo, dopoki nie wykluja sie mlode, wtedy bedzie dla wszystkich niebezpieczny.


Gasior, ktory znalazl juz partnerke, wykonuje przed nia tance godowe, inny wypatruje kandydatki na zone z dogodnej miejscowki na przewroconym pniu.
Szkodnicze kormorany maja sie coraz lepiej nad Kiessee, rozmnazaja sie jak przyslowiowe kroliki, okupuja wysepke, a rosnace na niej drzewa biela guanem. Klusuja tez w jeziorze, gdzie jest coraz mniej ryb. Tu sa jednak pod ochrona, wiec nikt im nic nie zrobi.




Kosy i kosiarki uwijaja sie wszedzie, spiewajac pieknie swoje milosne piesni, wabiac samiczki i wybierajac sposrod wielu kandydatek te najpiekniejsza.




Pelno tez innej wodnej i nadwodnej drobnicy, kaczek (w tym nasza stara znajoma bialaska), lysek i kurek wodnych. Nawet malenki rudzik zechcial mi chwileczke zapozowac, tak akurat na jedno zdjecie, bo szybko umknal, majac zapewne wazniejsze sprawy do zalatwienia.





Czapli natomiast w ogole nie bylo, troche to dziwne, bo i one gniazduja na drzewach znajdujacych sie na wyspie, wiec teoretycznie powinny juz krecic sie wokol poszukiwan partnerow i wybierania optymalnej miejscowki na galeziach, celem zakladania rodziny.
Na wrony, golebie, wroble i blizej niesprecyzowane inne fruwajace drobiazgi nie zwracalam wiekszej uwagi, a juz na pewno nie mialam ochoty ich focic.
Niby ruch w interesie, niby paczki (ponczki) gotowe do wypuszczania listkow, ale jednak ponura atmosfera, ziab przenikajacy do szpiku kosci, wiec w sumie spacer nieudany, ale co najmniej zazylam ruchu, nawdychalam sie swiezego powietrza i potrenowalam focenie. Tyle mojego.







22 komentarze:

  1. Nie nazwałbym tego nieudanym spacerem. Może trochę było zimno i szare niebo. Jednak widziałaś budzącą się przyrodę i sporo ptaków, a wśród nich mojego ulubieńca, rudzika. Dzięki za niego i pozdrawiam.

    OdpowiedzUsuń
  2. Trochę wiosny. Też podglądam nieco i wydaje mi się, że stanęło w miejscu. Na razie ziąb ale pewnie jak słoneczko zaświeci wszystko ruszy. Piękne foty.

    OdpowiedzUsuń
  3. Dlaczego piszesz 'spacer nieudany' kiedy mimo tej pogody tyle piekna widzialas i wdychalas swieze powietrze. Galazki z pakami, nawet delikatne listki, ciekawe ptactwo, pelne zycia, nawet zaloty milosne, ten ptaszek - rudzik taki piekny, widzialas to wszystko, robilas zdjecia to jest udany spacer, a wiadomo z pogoda jest roznie. Teresa

    OdpowiedzUsuń
  4. Szaro buro i ponuro u Ciebie .....

    OdpowiedzUsuń
  5. Piękne zdjęcia i z takim wdziękiem opisane :-)

    OdpowiedzUsuń
  6. Dobrze jest na chwile (na chwile wiosennego spaceru) zajac sie tylko natura... i uspokoic wlasna nature. No, moze pozwolic naturom poprostu byc takimi jakie sa.
    Mnie tak wycisza las.
    A ja mam wiosne tylko we flakonie: kilka galazek wisni obsypanych bialymi drobnymi kwiatuszkow. Na zewnatrz dalej bialo, mroznie i do wiosny daleko...

    OdpowiedzUsuń
  7. Jaki nieudany, jaki nieudany! Samo to że był to udany :)) a te zdjęcia cudne? Hę?
    I abondz :D lubię jak tak piszesz ;)))

    OdpowiedzUsuń
  8. Dzień ponury ale spacer bardzo udany.Piękne zdjęcia.Bardzo się cieszę że jesteś Aniu.Słoneczka życzę.

    OdpowiedzUsuń
  9. kosy szaleją)) i u nas i żurawiny. przyroda jest optymistyczna trzeba brać z niej przykład ))

    OdpowiedzUsuń
  10. No u mnie w ogrodzie, a raczej na plocie tez non stop tance godowe odchodza. A koty maja telewizje na zywo i to w dodatku 6D :-)

    OdpowiedzUsuń
  11. Udany, czy nie, ale zdjęcie wyszły bardzo ładnie.

    OdpowiedzUsuń
  12. no niech ta budząca sie wiosna wleje w Twoją duszę radość:*

    OdpowiedzUsuń
  13. jak to dobrze, że wiosna zaczyna wychodzić, a my razem z nią :)
    ściskam mocno :***

    OdpowiedzUsuń
  14. Anusiu, ważne, że wyszłaś się dotlenić i pokazać nam ptaszki. U mnie łabędzi nie ma, a dzięki Tobie mogę sobie zobaczyć to cudo.
    Dziękuję - Ania Bezowa

    OdpowiedzUsuń
  15. U nas tez jeszcze malo wiosennie, chociaz trawa juz zmienia barwe na zielona. Oznaka, ze wiosnna tuz - tuz, sa odlatujace gesi kanadyjskie.
    Twoje ptaszydla przepieknej urody, mnie jak zwykle zachwycaja abondzie:)
    Serdecznosci Aniu.

    OdpowiedzUsuń
  16. i u nas coraz więcej oznak wiosny...
    niech ta wiosna przyniesie nowe siły nam wszystkim
    :**********

    OdpowiedzUsuń
  17. Ja na 6 marca,to całkiem nieźle,zwierzaki już się podrywają ,tylko jeszcze my jacyś zimowi:)

    OdpowiedzUsuń
  18. Taki obfity plon i wyprawa miałaby nie być udana? Nie ma takiej opcji:)). (Jak mawia mój zięć).

    OdpowiedzUsuń
  19. Ja wiem po co - żeby mnie zwabić tymi ptaszkami. ;)
    Ty też ptasiara jesteś, Aniu.
    Aha, i pamiętaj, że do wiosny już blisko!

    OdpowiedzUsuń
  20. I wiosennie i ptakowo,Lubię Oglądać Twoje zdjęcia.Oczy takich szczegółów nie zobaczą.A Ty to lubisz a my lubimy oglądać.

    OdpowiedzUsuń
  21. Niektóre zdjęcia ponure, ale piękne w tej ponurości:)

    OdpowiedzUsuń
  22. Jaka tam nieudana wyprawa sie pytam???
    Piękne zdjęcia,przylapalam sie na bezwiednym uśmiechu,czyli wszelkie ptactwo i krajobraz (mimo ze ponury,ale ma w sobie jakas tajemniczość)wywolaly u mnie radość.Kormorany to egzotyka dla mnie,a ten maleńki rudy ptaszek-cudo :-)

    OdpowiedzUsuń

Dziekuje za Twoj komentarz.
Lubie wiedziec, z kim rozmawiam, moge dyskutowac, ale nie toleruje chamstwa i atakow ad personam. Anonimowe komentarze i tak wpadna do spamu, wiec mozecie sobie oszczedzic pisania, a obrazliwe beda usuwane.