środa, 23 marca 2016

R.I.P.

Pisalam o nim TUTAJ i TUTAJ, TUTAJ i TUTAJ.
A teraz dostalam powiadomienie.





Pogrzeb urnowy odbedzie sie 1 kwietnia, wiec zdaze wrocic z Polski, zeby zlozyc zmarlemu ostatnie uszanowanie.
Jakos w ostatnim czasie zaniedbalam odwiedziny u niego, skoncentrowana na wlasnych problemach, pobytach w szpitalu, chorobach Kiry. Odwlekalam wizyte, bo dom opieki dziala na mnie tak przygnebiajaco. Zapominalam, nie mialam czasu...
Nie dopuszczalam do siebie mysli, ze przeciez nikt nie zyje wiecznie.
Teraz moge juz tylko pojsc na pogrzeb...







58 komentarzy:

  1. Przeczytalam z zaiteresowaniem te posty zwiazane z tym czlowiekim, ktorego odwiedzalas w domu opieki czy jakby to nazwac, ogrom tego miejsca nie jest koniecznie ogromem dla tych starszych ludzi zyjacych tam.
    Smutny czas kiedy KTOS umiera, czasami jestesmy wrecz na to przygotowani, wiek, choroby...
    Teresa

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ten moloch to klinika uniwersytecka, Terenia. Dom opieki na szczescie mozna bylo ogarnac wzrokiem. ;) Wyobraz sobie, ze jego wiek mnie zaskoczyl, znaczy ta 80-tka. Czas tak szybko ucieka... przeciez nie tak dawno robilam dla niego tort na 70-tke...

      Usuń
  2. Aniu,dobrze,ze dałaś te "kliki"do wcześniejszych postów o dziadku,z zainteresowaniem przeczytałam i o szpitalu (jaki moloch!!!Ja z moją "świetną"orientacją na pewno zabłądziłabym pare razy,zanim trafilabym na właściwy oddział i do pokoju chorego.Dodam ze u brata tez nie ma palarni,zjeżdża sobie wozeczkiem na dol,aby na zewnątrz "dotlenić"płuca..)i o Domu Starców.Nie mam porównania jak takie placówki w Polsce wyglądają....ale o tych w Niemczech,to słyszałam dokladnie wszystko to co opisalas.
    Absolutnie nie wyrzucaj sobie,ze ostatnio zaniedbalas wizyty u dziadka.W najważniejszym czasie,bylas u niego,pomagalas-to jest istotne.Jezeli cierpiał na demencje,to wątpię czy w ostatnim czasie byłby w stanie Cie rozpoznać...
    Będziesz na pogrzebie,dobrze,ze zdążysz na niego...
    :*

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Mozna sie w tej naszej klinice zaiste pogubic, choc dla mnie jest juz dosc znajoma, tam rodzilam najmlodsza i tam odwiedzalam wielu chorych, w tym najstarsza, kiedy podejrzewali u niej raka kosci.
      Nie pospieszylam sie kochac ludzi i za szybko odeszli...

      Usuń
    2. Wiem Kochana....zawsze za wcześnie odchodzą...

      Usuń
    3. Pozostaly tylko wyrzuty sumienia...

      Usuń
    4. Nie obarczaj się nimi,przypomnij sobie te mile chwile,np.kiedy upieklas mu torta na 70-te urodziny :-)
      W jego pamięci na pewno pozostalas jako wspaniala,ciepla osoba...Tak musisz myśleć.
      :*

      Usuń
    5. No tak, ale na koniec go zostawilam.

      Usuń
    6. Jestem niemal pewna,ze gdyby mogl Ci cos powiedziec,byłyby to same mile słowa,przeciez miałaś problemy ...sama bylas w dolku,a jemu zadna krzywda się nie działa...pewnie i tak by Cie nie rozpoznal...naprawdę nie obwiniaj sie

      Usuń
    7. No moze...
      Wiecej dowiem sie od jego rodzenstwa na pogrzebie.

      Usuń
    8. O a teraz w Trojce kawałek King Crimson -Epitafium....slowa i muzyka sa dla mnie wstrząsające...piękne,jakże smutne i prawdziwe....:(
      I jeszcze przed chwila dowiedziałam sie ze brat...po kolejnym zabiegu...
      .....

      Usuń
    9. No cos takiego! Mysle, ze jest pod dobra opieka, trzymam kciuki.

      Usuń
    10. Dzięki Aniu,tak to jest klinika i opieka na ocenę celującą(mowil ze po zabiegu,sam doktor mu przyniosl obiad-no po prostu trudno mi w to uwierzyć)-choroba -wyleczalna,ale po prostu dluga i trudna w leczeniu...

      Usuń
  3. współczuję i składam wyrazy ...nie miej wyrzutów żyjemy coraz szybciej..

    OdpowiedzUsuń
  4. zawsze w takich wypadkach słucham Budki Suflera "Spóźniamy się" https://www.youtube.com/watch?v=7BUZM-9SBn0 - nie wiem, czy u Ciebie youtube to puści, a warto posłuchać! nie rób sobie wyrzutów sumienia, takie życie :(
    będziesz u rodziców na święta? przez Warszawę nie jedziesz??

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Autobus jedzie docelowo do W-wy, ale ja wysiadam wczesniej. Przed swietami jeszcze zdaze posprzatac im w chalupie i pomoc przy gotowaniu. Wracam w srode.
      Piosenki wlasnie slucham, jakims cudem chodzi u mnie, dzieki.

      Usuń
  5. Przykro mi Aniu. Ważne, że będziesz mogła być na pogrzebie :)

    OdpowiedzUsuń
  6. Nie dziwię Ci się, mnie też odstręcza od takich miejsc,ma się przykre doświadczenia dochodzą czarne myśli,sama wiesz jak jest.Pomagałaś i pomogłaś temu panu w trudnych chwilach,a to przecież bardzo dużo.
    Przytulam.



    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. No niby tak, ale kiedy juz tej mojej pomocy przestal potrzebowac, ja go zaniedbalam i przestalam odwiedzac.

      Usuń
  7. Odejścia zawsze są przykre, ale przynajmniej już się człowiek nie męczy.
    P.S. Wiem jak to brzmi, ale mam zjazd.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ja na zjezdzie (jesli mowimy o tym samym) zyje od dlugiego czasu.

      Usuń
    2. Myślę, że mówimy o tym samym. U mnie też się, tym razem, jakoś przewleka. A, że bardzo się boję uzależnienia od uspokajaczy to tym trudniej znoszę tę przewlwkłość. Się chyba pętlam: boję się, że się boję.

      Usuń
    3. Ja juz nawet nie pamietam, jak bylo bez.

      Usuń
  8. Współczuję Ci bardzo i dobrze rozumiem. Kiedy moja mama była w szpitalu odwiedzałam ją w zasadzie codziennie, a miałam wówczas dwoje małych dzieci (córka miała 3 latka, a syn pół roku) i mieszkała z nami moja schorowana babcia, matka mamy, z którą takie maluchy nie bardzo mogłam zostawić. Mąż oczywiście pracował, ja byłam na wychowawczym. Tego dnia, z jakichś powodów, nawet nie pamiętam z jakich dokładnie, zdecydowałam, że odpuszczę sobie wizytę w szpitalu (mamę już przygotowywano do operacji). Na dodatek, jak się później okazało, nie poszedł do szpitala także mój ojciec, a siostra do szpitala nie chodziła, bo nie. Wymawiała się pracą, ale wiedziałam, jak jej praca wygląda; na dobrą sprawę mogła wyjść w każdej chwili. Zresztą nawet w dni wolne odwiedzała mamę bardzo rzadko.
    I właśnie tego dnia, wieczorem, mama odeszła. Do dziś mam wyrzuty sumienia i chyba nigdy się od nich nie uwolnię.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. No to juz zupelnie inna kategoria wyrzutow sumienia, bardzo ciezka, najciezsza. W obliczu tego moja to maly pikus. Bardzo Ci wspolczuje i rozumiem Twoje rozterki.

      Usuń
  9. człowiek ile by nie zrobił, zawsze będzie uważał, że powinien zrobić więcej. To uczucie towarzyszy mi od sześciu lat, po śmierci taty

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. W takich chwilach czlowiek zdaje sobie dopiero sprawe, ze wydarzylo sie cos ostatecznego i na wszystko jest juz za pozno.

      Usuń
    2. podpisuję się pod graszkowską ...

      Usuń
    3. Ehhh, do kitu to wszystko...

      Usuń
  10. Ech, jeszcze w sumie mlody byl... Ludzie teraz dluzej zyja niz te marne 80 lat. Przykro mi.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Niestety, cale zycie byl bardzo chory, ledwie przezyl jako dziecko, wiec i tak zyl relatywnie bardzo dlugo.

      Usuń
  11. Ech, człowiek sobie uświadamia, że jest tu na chwilę... kiss

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. To prawda, a te chwile bywaja takie krotkie...

      Usuń
  12. R.I.P.
    Dużo tej śmierci teraz wokoło...
    Uściski Aniu

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Niestety. To nie sa dobre czasy na zycie.

      Usuń
  13. Może po tym co napiszę, źle o mnie pomyślicie - no cóż...
    Mój tato zmarł nagle na moich oczach w domu. To co przeżyłam - wiem tylko ja. Po 19 latach scenariusz się powtórzył - odeszła mama, tak samo przy mnie, tak samo w domu. Patrzyłam jak dwie najukochańsze osoby odchodzą i coś się ze mną stało - czy jakaś znieczulica? Postanowiłam sobie, że nigdy więcej śmierci nie zobaczę.
    Od grudnia po udarze w szpitalu jest moja teściowa. Rzadko ją odwiedzam, nie czując wyrzutów sumienia, ma córki, które do tego doprowadziły. Dziś jest już na oddziale paliatywnym, bez widoku na poprawę - pojadę w Święta, ale boję się co tam zastanę. Boję się, po prostu boję się trzeci raz to przeżyć.
    Ania Bezowa

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dlaczego mam o Tobie zle myslec, Aniu? Wobec tesciowej nie masz zadnych zobowiazan, sa jej wlasne dzieci, wiec niech sie martwia i opiekuja matka.

      Usuń
    2. A mnie sie zawsze wydawalo, ze gdy ktos w naszej obecnosci odchodzi to powinno sie czuc jakby ktos nas wybral. Dla mnie zaszczytem jest/bylo, ze bylam w tej ostatniej chwili obecna.
      Oczywiscie czuje sie dyskonfort gdy nie mozemy pomoc ale mozemy tylo, czasem, byc.
      A tak filozoficznie: w smierci nie wybiera sie, w wiekszosci, miejsca ani czasu, ani towarzystwa.

      Usuń
    3. Ale kazdy wolalby umierac wsrod swoich.

      Usuń
    4. To jest teoria, ktora nie zawsze idzie z praktyka. Wiem jedno: nie KAZDY chce i nie KAZDY moze...

      Usuń
    5. Bo ja wiem? Ja tam wolalabym wsrod rodziny, a nie sama w szpitalu czy przytulku. Nie kazdy moze, to prawda, ale raczej kazdy by wolal.

      Usuń
  14. Współczuję, Aniu :*****
    Co do wyrzutów sumienia, to niestety, ale nigdy nie wiemy, kogo widzimy po raz ostatni. Często pozostają niedopowiedziane słowa, gesty, nierozwiązane sprawy.
    Tak to się już dzieje.
    Jutro ja jadę na pogrzeb, do Poznania, zmarł brat mojej mamy. Szykuje się mi naprawdę dzień pełen wrażeń. Skrajny w emocje.
    A dzisiaj pełnia Księżyca, więc wszystko silniej jakoś się przeżywa.
    Przytulam wirtualnie na razie :******

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. I jeszcze na dodatek sie nie wyspisz przeze mnie.
      A niech to wszystko...!

      Usuń
    2. Nie wysypiam się, bo Bonus mnie o czwartej budzi .... zaraza jedna ;)
      A z ponownym zaśnięciem jest czasem kłopot, ale cóż na to poradzić?

      Usuń
    3. No to mam juz troche mniejsze wyrzuty na sumieniu.

      Usuń
  15. Przykro. Trzymaj się, dzielnie. Taki los...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Trzymam sie, bo co mi zostalo...
      Musze zbierac sily na nowe wyzwania.

      Usuń
  16. Ogromnie współczuję, Panterko.

    OdpowiedzUsuń
  17. Przytulam na Odległość.Trzymaj się Panterko.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Zaraz udaje sie w droge. Odtulam, Gosiu. :)

      Usuń
  18. Zrobiłaś tyle dobrego dla tego człowieka...

    OdpowiedzUsuń

Dziekuje za Twoj komentarz.
Lubie wiedziec, z kim rozmawiam, moge dyskutowac, ale nie toleruje chamstwa i atakow ad personam. Anonimowe i obrazliwe komentarze beda usuwane.