niedziela, 19 kwietnia 2015

Chodze i mysle.

Potrzebuje samotnosci. Nawet Kira mnie rozprasza, wiec nie zawsze biore ja ze soba, zwlaszcza pod wieczor, kiedy natlok mysli i intensywne poszukiwanie rozwiazan, ktorych tak naprawde nie ma, wygania mnie z domu.
Wiosna rozbuchana i wszechobecna jakos przestala mnie radowac. Bardziej z przyzwyczajenia niz z prawdziwej potrzeby, mechanicznie pstrykam jakies zdjecia po drodze.







Przysiadam gdzies na lawce, zatapiam sie w myslach. Wokol ptaki, lataja, cwierkaja, uwijaja sie przy budowie gniazd. Im to dobrze, jedynym ich zmartwieniem jest zlozyc i wysiedziec jaja, nakarmic mlode i problem z glowy. Czasem im zazdroszcze tego nieskomplikowanego zycia.
Czas plynie, a ja nic madrego nie umiem wymyslic, kazde rozwiazanie ma plusy i minusy. Wiem, ze pozostanie mi wybrac jedynie mniejsze zlo. Wiem tez, ze decyzja nie zalezy wylacznie ode mnie.
Jestem bezsilna...
Snuje sie tak do zachodu slonca. Lapie te zachody telefonem, bo nie chce mi sie targac aparatu. Dzien za dniem, zachod za zachodem, a swiatelka w tunelu nie widac.





Dni plyna leniwie utartym cyklem. Mnie ogarnal jakis bezwlad, za to mozg pracuje na najwyzszych obrotach. A wszystko to jedno bezproduktywne bicie ubitej juz dawno piany. Krece sie w kolko jak chomik na swojej karuzeli, ale do przodu nie poruszam sie ani o milimetr. Kazde wyjscie z tego impasu musi byc okupione wysoka cena, nie ma rozwiazania optymalnego. Jest albo-albo i kazde "albo" jest rownie zle i rzucajace cien na przyszle zycie.
Prawdopodobnie wszystko rozstrzygnie sie z koncem przyszlego tygodnia. Rozstrzygnie... moze, ale na pewno na dlugo potem pozostanie ogromny bol, niesmak i wyrzuty sumienia.
Nowy rower stoi i zacheca, a ja nie moge sie zebrac w sobie. Moze dzisiaj...?

Jeszcze raz wszystkim serdecznie dziekuje za slowa wsparcia w komentarzach, mailach, na fb i whatsapp´ach. Po pierwotnym szoku powoli wracam do zycia i normalnosci, choc przyczyna mojego wycofania nadal wisi nade mna cieniem.






116 komentarzy:

  1. Dobrze, że jestes ...... :) Zachody słońca są piękne, ale może spróbuj zrobić wschód.:)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ale o wschodzie to ja glownie spie. Jestem sowa. :)

      Usuń
  2. i zapewne jeszcze długo powisi tym cieniem, ale czas jest tym co pozwala nam się z każdą sytuacją w końcu oswoić, jeżeli nie pogodzić ... czas w końcu zwalnia bieg myśli i zachęca do życia ... po prostu dbaj o siebie i pamiętaj proszę, że tu dla siebie Ty musisz być najważniejsza! trzymaj się i jednak zabieraj Kirę na wieczorne spacery, bezpieczniej

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. To byly trzy wyjatkowe dni i Kira mi jakos zawadzala, co normalnie nigdy sie nie zdarza. Dzisiaj juz ze mna byla na popoludniowym spacerze. Na wieczorny nie mialam sily po 10km rowerem i 10 pieszo. :)

      Usuń
    2. o matko! nie przetrenowałaś się?? świetna kondycja! :)

      Usuń
    3. Chodzic to ja moge, ale z roweru wrocilam padnieta, zupelnie brak mi kondycji do pedalowania.

      Usuń
    4. Przy silnym stresie wszystko co się kręci i trąca, przeszkadza się skupić, zawadza.

      Usuń
    5. Najbardziej przeszkadza karuzela mysli, reszta jest do ogarniecia, Anus.

      Usuń
  3. Piękne zdjęcia! Szczególną uwagę przyciągają zdjęcia zachodu (?)

    Pozdrawiam. :)
    albumcodziennosci.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziekuje, Isabell. Zdjecia gowniane, bo telefonem robione, ale zachody sa i tak fascynujace. :)

      Usuń
  4. Jeszcze nigdy tak nie było, żeby jakoś nie było.Uśmiechy przesyłam:)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. U mnie nawet nie jest "jakos", jest calkiem do d***y. :(

      Usuń
  5. Też się ucieszyłam jak zobaczyłam że się odezwałaś,obserwuję Pantero twój blog od dawna. nie zamartwiaj się ,przesyłam mentalnie promyki dobrej i jasnej energii .Po trudnych chwilach przyjdą dobre. Zdjęcia jak zawsze urocze Gosia z wrocławia

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dzieki, Gosiu. W takich chwilach czlowiek sie przekonuje, ilu ma wokol zyczliwych ludzi. :)

      Usuń
  6. Odpowiedzi
    1. Nie bedzie, Agatko, nie bedzie...
      Ale zycie nie czeka, trzeba wracac.

      Usuń
  7. Jest źle, ale będzie lepiej, musi !

    OdpowiedzUsuń
  8. Skoro to ten przypadek, w którym nie istnieje korzystne rozwiązanie, warto zrobić wszystko, by w razie czego jak najmniej mieć sobie do zarzucenia.
    Jeśli do nas należy wybór mniejszego zła, wybierzmy tak, by zminimalizować straty. Jeśli zdarzenie nosi w sobie cechy nieuchronności i nic nie da się zrobić, najlepiej po prostu je zaakceptować. Czasem warto dać się ponieść fali, zamiast narażać się na utratę cennej energii życiowej. Wierzę, że uda Ci się znaleźć jakąś furtkę w tym zimnym, nieprzyjaznym murze. Nawet, jeśli w obecnej chwili jest zamknięta, za jakiś czas może uda się znaleźć zagubiony klucz ♥.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Tu nie ma zadnych korzystnych rozwiazan i to wlasnie jest najgorsze... Furtke znalazlam, mam nawet klucz, ale co z tego, kiedy za murem nic dobrego. Otwierac? Pozostawic zamknieta? Nikt na swiecie nie zadecyduje za mnie, bo odpowiedzialnosc zbyt wielka. Ehhh...

      Usuń
  9. czasami potrzebujemy odizolowac się od innych, pobyć z daleka..tylko my. Czasmi trzeba zresteować mózg by popatrezc na wszystko potem z innej strony albo tylko lub aż po to by sie uspokoic. Skołatane myśli dopadają, niszczą, zatruwają. Nic nie trwa wiecznie ale niestety często zostawia długie ślady....ale i te z czasem się zacierają. Ale najważniejsze jest TERAZ Twoje teraz. Myslęze są koło Ciebie najbliżsi a to najważniejsze. I telefon do przyjaciela:):) Trzymaj się ciepła wiosny, zaglądnij pąkom do ich środków, pogadaj z motylem. to też pomaga oderwać się
    Pozdrawiam bardzo serdecznie.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Masz racje, zapewne czas lekko zasklepi kazda rane, ale na jej pelne uleczenie nie ma najmniejszych szans. Pod strupem bedzie jatrzyc i bolec. Nie ma na swiecie takiego przyjaciela, do ktorego daloby sie zatelefonowac... Nikt nie przejmie ode mnie ciezaru odpowiedzialnosci.
      Zamiast gadac z motylami, przytulam sie do drzew, one daja mi czesc swojej sily.

      Usuń
    2. Nie doceniasz chyba ludzi!! Ci prawdziwi przyjaciele (a takich malo...) biora kawalki ciezaru, bagazu, zeby bylo latwiej niesc. nie zajduja odpowiedzi na pytani ale na przyklad sluchaja i sie nie wtracaja z dobrymi radami, a czasem taki strumien swiadomosci, co z czlowieka wylatuje, jak wie, ze ktos odbiera, to pomaga (to mialam na krotkiej terapii i zaskoczylam sama siebie).

      Gadam jako Chlopski Filozof i NIE radze Ci, ze MUSISZ latac po rynku i ludziom opowiadac.

      takze, jako Chlopski Filozof, dodam, ze zle mija. Jak i cala reszta.
      ament!

      p.s. do drzew jak najbardziej, one sa BARDZO terapeutyczne, czasem wystarczy pod takim posiedziec, dotkac i powachac kory, popatrzec w gore...o przytulaniu nie wspomne, bo madrze robisz :))

      Usuń
    3. Krysiu, gdyby to tylko o mnie chodzilo, moglabym sprobowac, ale... no wlasnie nie moge!
      A ze mnie jest znana dendrofilka, przecie juz sie przechwalalam, ze ja z drzewami ten tego. :)

      Usuń
    4. no tak, prawda.
      ja tez dendrofilka z Tobo ;)))

      Usuń
  10. nawet w najgorszych sytuacjach życiowych.... trzeba żyć...
    dobrze, że powoli podnosisz się z desek
    jestem myślami blisko i wspierająco ...♥♥♥
    :***********

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ano trzeba zyc, choc czlowiek wolalby przestac istniec, a co najmniej zasnac na tak dlugo, zeby po przebudzeniu wszystko bylo jak dawniej. Odpowiedzialnosc to olbrzymi balast i bywa, ze lamie kregoslup, a wtedy naprawde nielatwo sie ponownie podniesc...

      Usuń
  11. Też pomilczę......... ale cieszę sie że jesteś

    OdpowiedzUsuń
  12. nie wiem co napisać. Jeżeli potrzebujesz pomocy, to wiesz że na świat blogowy zawsze możesz liczyć.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Potrzebuje, aby ktos za mnie zadecydowal i zdjal z sumienia odpowiedzialnosc. Wlasnie dlatego nikt na swiecie nie moze mi pomoc i to jest najgorsze... :*

      Usuń
  13. Jak dobrze że jesteś ANIU. Myślami i sercem jestem przy Tobie.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Jestem, Halutka, show must go on i kiedys trzeba w koncu wracac... :*

      Usuń
  14. Znam ten stan,że jakby się nie obrócił to dupa z tyłu.Ale z każdej sytuacji jest wyjście...jak nie drzwiami to oknem...jak nie oknem to robimy dziurę w ścianie i wychodzimy...
    Pofilozofowałam...
    Życzę... DOBRZE!
    ;*

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Sciana z betonu zbrojonego, dach i podloga takoz, a okien i drzwi brak. Bywa i tak... :*

      Usuń
    2. no tak...głową muru nie przebijesz...

      posłuchaj ze mną
      https://www.youtube.com/watch?v=CCIhBPlZRkI

      Usuń
    3. Najgorsze, ze w lapku cos mi sie zrobilo, ze zamilkl i niczego nie moge sluchac. Musze zawezwac fachowca. :(

      Usuń
    4. a wez go pyrgnij przez okno i kup nowy. Albo przynajmniej mu to obiecaj...

      Usuń
    5. Chyba bede musiala powaznie z nim porozmawiac. :)

      Usuń
  15. Bardzo sie ciesze, ze wrocilas.....zdjecia piekne:):)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Tak niby wrocilam, ale tylko cielesnie... :*

      Usuń
  16. Ciężar odpowiedzialności i skutki związane z podjętą ostatecznie decyzją potrafią być mordercze. Nie zazdroszczę Ci sytuacji bo jest zapewne wyniszczająca. Wiem, że wtedy takie spacery są jakimś sposobem radzenia sobie z natłokiem myśli, ucieczką od tego co nas w domu przytłacza, przygniata. I nawet ukochany pies zawadza bo człowiek chce się w siebie zapaść i zniknąć. Nie wiem co Ci się przytrafiło ale tak dobrze opisałaś stan swojego ducha, że potrafię Cię zrozumieć. Miałam podobnie ale w skali mikro - moje maleńkie problemiki też rozpracowywałam spacerami w samotności. Trzymaj się Pantero, Pantery się nie łamią mają giętkie kręgosłupy. Całuję i myślę o Tobie.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Moze moj kregoslup do konca sie nie zlamal, ale na pewno jest to ciezki i bolesny przypadek nieoperowalnej dyskopatii. Powoli przyzwyczajam sie zyc z towarzyszacym mi bolem, bo nadzieja na to, ze przestanie, jest niewielka... :*

      Usuń
  17. Aniu! Człowiek potrzebuje wyciszenia. Nie wszystko musi wykrzyczeć, pokażać , naświetlic. NIE WSZYSTKO! Jestem z Tobą myślami. wspieram Cię, aby dodać sił, Jak widzę mamy podobną przypadłość. Buziaki!

    OdpowiedzUsuń
  18. Aniu ,ciesze sie, ze Jesteś. Zdjęcia są śliczne ach ta wiosna, te kwiaty, te kolory to budzenie się do pełni zycia. Zachody są urokliwe:) . Kazdy dzien przyniesie więcej siły i po szoku wiecej trzeźwości. Bliscy też mogą wiele pomóc. Nie zamykaj się w sobie ale spacery i przytulając sie do drzew też dodają siły. Aniu myśle o Tobie . Jestes Kochana i mam nadzieję że zobaczysz "Światełko"

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Widzisz, Iza, najgorsze jest to, ze tak naprawde nikt nie moze pomoc, doslownie nikt. Ale w koncu trzeba zaczac zyc z tym brzemieniem, bo innego wyjscia nie ma. Moze czas zlagodzi bol, bo wyleczyc, nie wyleczy.
      :*

      Usuń
    2. zabrzmi infantylnie, ale...czlowiek przyzwyczaja sie do nowej sytuacji, szok i bol zaczynaja powszedniec troszke (nie tak od razu i niekoniecznie zupelnie ale na zawsze), bo jak nie ma wyjscia, to trzeba zyc inaczej od dzis. od wczoraj, od jutra....

      C.F.

      Usuń
    3. Na pewno z czasem emocje zostana przytlumione, ale zapomniec sie nie da. Ten robal bedzie juz drazyl mozg przez reszte zycia.

      Usuń
  19. Trzymam kciuki, żeby najmniej bolało, Aniu ♥

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Musi duzo czasu uplynac, zeby bol zlagodnial... :*

      Usuń
  20. Napisałam długi komentarz, ale wysłałam go... mailem. :))

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ja wiem, ze chcecie dla mnie jak najlepiej, ale to sprawa z gatunku nierozwiazywalnych...
      Odpowiedzialam Ci mailem. :*

      Usuń
  21. Dobrze że nie zniknęłaś całkiem to ważne.
    Czas leczy, powoli ale skutecznie. Wiem że to najlepszy doktor. Teraz tylko spokój, spróbuj wyciszyć myśli, natłok i patrzenie jak pociągi myśli jak na dworcu, one zasłaniają widok uniemożliwiają dostrzeżenie wyjścia.
    Paradoksalnie w ciszy znajduje się ukojenie. Dobrze że jesteś.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Zeby to bylo takie proste, Elu... Czas jednak w tym przypadku moze podzialac na niekorzysc.
      Ale zyc dalej trzeba, wiec jestem.

      Usuń
  22. Nie wiem czy to sprawa do której można z czasem nabrać dystansu. Ale tego ci życzę. Żeby czas przyniósł ulgę w bólu prędzej niż teraz to się wydaje możliwe

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Chyba nie mozna, bedzie sie ciagnela przez cale zycie...

      Usuń
    2. "chyba" daje nadzieję
      a nadzieja umiera ostatnia
      naprawdę

      Usuń
    3. I tego wlasnie kurczowo sie trzymam.

      Usuń
  23. dawaj, Anka, zadecyduję za Ciebie i cała wina spadnie na mnie ! ;)
    ♥♥♥

    OdpowiedzUsuń
  24. nie wiem czy czas leczy tak do końca. może? mnie po mojej tragedii leczył jakieś 20 lat.
    trzymaj sie aneczko, cóż moge powiedzieć....

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. To z pewnoscia kiedys sie przytlumi, ale nigdy nie zniknie.
      I to jest w tym wszystkim najgorsze.

      Usuń
  25. Z własnego doświadczenia podejrzewam bowiem że Twoje jest podobnego kalibru.
    Około 2000 roku decyzja i sumienie poczucie winy.. Chociaż po decyzji biegałam szukając innego wyjścia i wydawało mi się że znalazłam. To jednak było tylko wyobrażenie, guzik prawda, nawet gdybym je wprowadziła w życie, byłoby tak jak przed podjęciem pierwszej decyzji. U mnie sumienia zostały obciążone trzy(rodzeństwo), co i tak nie zmieniło wagi tego obciążenia liczonego na pojedyncze sumienie.
    Niestety nie było innego wyjścia i nawet dziś po latach w innych niby realiach, nie znalazłoby się inne wyjście.
    Nie obciążam już siebie, wiem że nie jestem najważniejszą osobą na świecie i każdy ma swoje życie, swoją ścieżkę a przypadków nie ma. Boli? Tak, czasami boli.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Sa w zyciu sytuacje, kiedy nie ma dobrych rozwiazan, a kazde mozliwe okupione byc musi jakas ofiara. I gdyby to byla ofiara li tylko materialna, pies to tracal. Kiedy ofiara jest jednak niewspolmierna, obciAZAJACA na cale zycie i nie do unikniecia, to gorzej.

      Usuń
  26. Czasami nie mamy wpływu na rozwój wypadków albo mamy niewielki lub też musimy z kimś dzielić się rozwiązaniem, które niekoniecznie jest najlepsze. Wtedy dobrze jest odpocząć od męczących, trudnych spraw i myśli. Bo skoro nic nie możemy poradzić...
    Dobrze, że wyszłaś, dobrze, że piszesz. To trochę pomaga zachować równowagę, trochę oddala kłopoty. Nawet jeżeli tylko na chwilę to warto.
    Pomyśl o jednym. Wszystko przejdzie, wszystko minie. Nastaw się na przeżycie tego problemu, tych trudności. Wiem, że to niełatwe ale naprawdę pomaga. Staram się stosować taką postawę przy największych problemach.
    Ściskam i towarzyszę, gdziekolwiek jesteś i cokolwiek robisz...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Jestem nastawiona na przezycie, po prostu musze byc. Moja samotna wloczega po polach sodala mi nieco sily. Choc szczerze mowiac, wolalabym glowy spod koldry nie wychylac, ale tym sposobem nie uciekne od problemow. Musze im stawic czolo. Najgorsze jest to, ze skutki moich decyzji nie znikna, beda sie za mna wlec przez cale zycie i tego wlasnie sie obawiam najbardziej.

      Usuń
  27. PS. Jaką byś nie podjęła decyzję, zawsze będzie zawierała plusy i minusy. Zawsze też będzie w Twojej pamięci. Na razie żywa i gorąca, po trochu będzie stygła, okrzepniesz. Jednakże nigdy nie zapomnisz i czasami znowu będzie żywa i gorąca ale coraz rzadziej. Wiem, bo też się borykam i od czasu do czasu mi dokucza. Ale przez większość czasu mogę normalnie żyć.

    OdpowiedzUsuń
  28. https://www.youtube.com/watch?v=oG6pEolAKm8

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dobrze, ze znam tekst, bo wysluchac nie moge, cos mi w lapku sie popsulo i zaniemowil. :(

      Usuń
  29. Piszesz, że za furtką też nie jest dobrze... Nie wiem, jak u Ciebie, ale u mnie każda zła chwila zawsze obracała się w "lepiej". Życzę Ci, żeby u Ciebie też to tak zadziałało:)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Trzeba bedzie pogodzic sie z rzeczywistoscia "po", choc latwo nie bedzie, a nastepstwa moga trwac bardzo dlugo. Ale moze doda mi to sil, zgodnie z powiedzeniem, ze co nas nie zabije, to wzmocni.
      Jedno wiem na pewno, lepiej nie bedzie.

      Usuń
    2. :) No to niech nie będzie gorzej:) I tego też Ci z całego serca życzę:)

      Usuń
    3. Gorzej to juz chyba byc nie moze... Masz racje, zapewne sie z lekka poprawi.

      Usuń
  30. Napisałaś, że jesteś sową; ja jestem skowronkiem i Twoje posty czytam zwykle z co najmniej sześciogodzinnym opóźnieniem. Zawsze mnie to trochę martwiło (?), trochę denerwowało (?) - właściwie nie wiem, jak to nazwać. Jednak teraz martwi mnie to, że nawet gdybym czytała je natychmiast, to i tak w żaden sposób Ci nie mogę pomóc. Choćby najbardziej życzliwe osoby radziły, co masz zrobić, to wybór będzie Twój i Ty poniesiesz konsekwencje. Nie wiem, co się zdarzyło, a moja wyobraźnia produkuje najdziwniejsze scenariusze, choć staram się ją hamować. Myślę o Tobie, gorąco życząc Ci spokoju, choćby wynikającego z faktu podjęcia decyzji. Nienawidzę bowiem takiej szarpaniny, takiego kołowrotu myśli, takiego rozchwiania, choć decyzje, które do tej pory musiałam podejmować, raczej nie były tak wielkiej wagi jak ta, którą Ty musisz podjąć. I nienawidzę własnej bezsilności w takich sytuacjach.
    Przytulam Cię serdecznie, a jeśli może Ci to przynieść choć odrobinę ukojenia, to dobrze.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Wlasnie, bezsilnosc to bardzo adekwatne okreslenie mojego obecnego stanu. Ale nawet w najmniejszym stopniu nie zdajesz sobie sprawy, ani Ty, ani wszyscy pozostali komentujacy, jak bardzo mi Wasze cieple slowa, wsparcie i motywacja, pomagaja. Naprawde! Tym bardziej, ze nie wiecie, co tak naprawde sie dzieje, a mimo to jestescie ze mna.
      A ja z dnia na dzien czuje sie jakby silniejsza emocjonalnie. Jestem prawie przekonana, ze to "mniejsze zlo" jest wlasciwe, choc wolalabym oczywiscie o tym nigdy nie musiec rozstrzygac.

      Usuń
    2. Tak to jest. Podejmujesz decyzje, bo uwazasz, ze tak jest najsluszniej. Automatycznie przestajesz rozwazac co by bylo gdybys podjela inna dezycje! Decyzja jest jedna i z nia zyjesz, ciagle sobie powtarzasz, ze ona jest sluszna. To jest dojrzala decyzja dojrzalego czlowieka. Kropka.
      Pozdrowienia. Odezwie sie wkrotce tez inaczej.

      Usuń
    3. I tu sie mylisz, Echo, bo ja nieprzerwanie rozwazam, co by bylo gdyby. Niby podjelam decyzje, ale nadal nie jestem jej pewna. Ide za ciosem, ale wciaz sama sie pytam, czy to rzeczywiscie wlasciwe. Ehhh, chcialabym, zeby byl juz maj i zebym wszystko miala juz za soba...
      :*

      Usuń
    4. Ale po co rozwazasz to co juz zostalo postanowione w momencie podjecia decyzji? Decyzją, podjętą wytyczasz sobie następny krok do 'przodu' ( choć pozornie stoisz w miejscu) i WŁASNEJ decyzji/postanowienia sie trzymasz, nawet gdybyś spostrzegła dyskomfort życiowy. 'Powinno' się (teoretycznie i idealistycznie) stać za swoimi decyzjami, żeby sie nie rozmienić na drobne. No nie? Wiem, że to trudne ale 'nie mozna przecież wstępować po raz drugi w ten sam nurt rzeki'... :/

      Usuń
    5. No masz slusznego, Echo, ale rozum sobie, a serce i sumienie sabotuja. Ale po tylu slowach wsparcia nabieram pewnosci, ze mimo wszystko dobrze robie.

      Usuń
  31. Życzę Ci, żeby wyjście z tego kryzysu pojawiło się i żebyś zaczęła wychodzić.
    Nie da się uniknąć w życiu sytuacji, które nas przerastają, musimy sobie dać czas na przeżycie silnych emocji i powrót do równowagi. A na rozwiązania czasem trzeba poczekać dłużej.
    Uściski serdeczne!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Sprawa rozwiaze sie z koncem przyszlego tygodnia, pozniej juz tylko bede musiala dluzej stosowac autoterapie, zeby nie zwariowac. Licze, ze z czasem mi sie to uda.
      Buziaki:*

      Usuń
  32. Skoro lepiej nie będzie, trzeba zdać się na "czas" i jego leczące / stępiające działanie. Bo żyć przecież chcesz i masz dla kogo. Podejmij taką decyzję, jaką po rozważeniu uznasz na najsłuszniejszą ze wszystkich niedobrych. To, że nie działasz w pośpiechu, tylko słuchasz swego wnętrza, jest okolicznością wspomagającą. Gdybyś mogła jeszcze dodatkowo porozmawiać z kimś, do kogo masz zaufanie - nie po to, by sugerować się jego radą, lecz jedynie po to, żeby zyskać nowy punkt widzenia. Jest ich tak wiele, jak wielu jest ludzi.
    Gdy już coś zdecydujesz, zatrzaśnij tę furtkę i nie wracaj tam już nigdy. Skoro i tak nic lepszego nie można było zrobić, nie wolno dręczyć się wyrzutami sumienia. Myślę, że intuicyjnie odkryłaś najlepszy sposób dojścia do rozwiązania swojego problemu - długie, samotne, forsowne wyprawy sprzyjają samopoznaniu. Już niedługo odkryjesz to, co trzeba. A potem już tylko czas będzie leczył rany.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Rozmowa odbedzie sie jutro i bedzie to rozmowa z osoba obca, nie znajaca wczesniej realiow, ale kompetentna. Decyzja zostala juz przeze mnie podjeta, moze potrzebuje jeszcze cudzego przytakniecia, aprobaty? Zobaczymy.
      Calkiem jednak nie da sie wymazac z pamieci przykrych zdarzen. Licze, ze uplyw czasu bedzie dzialal na moja korzysc. Wiesz, jak to z wyrzutami sumienia bywa... Trutka na szczury nie dziala na nie, sa niesmiertelne i namolne. Ale powalczymy, a przynajmniej sprobujemy.

      Usuń
    2. Pantera, czasem jest tak, że "zdrowieje" się jeśli się wybaczy. Także sobie, a może przede wszystkim sobie?
      Jeśli nie można podjąć jedynie słusznej decyzji trzeba wybrać tą możliwie najlepszą. Tylko ze śmiercią nie ma dyskusji, reszta choć dotkliwie boli, to wpisuje się w nasze życie. Będzie dobrze, zobaczysz, nie dziś, nie jutro, może za rok. Smutek nie trwa wiecznie, a czas leczy rany. Wyświechtane, ale życiowe powiedzenie.

      Usuń
    3. Miejmy nadzieje, ze sie nie mylisz, Mnemo.

      Usuń
  33. Współczuję, dobrze, że zdjęcia robisz... :).

    Mnie pomaga zrobienie tabeli z plusami i minusami każdej z decyzji - każdego z rozwiązań. Dodatkowo przyznaję tym "za" i "przeciw" wagę, zależną wyłącznie od moich osobistych priorytetów.

    Trzymam kciuki!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Tak zrobilam, Abi. Z ta tabela w glowie przemierzalam kilometry. Ze moj mozg w ogole to wytrzymal, to jeden wielki cud. Teraz wiem, co mam zrobic, choc jak wspomnialam, jest to tylko mniejsze zlo, a nie dobre rozwiazanie problemu. Nie mam jednak innego wyjscia. :*

      Usuń
  34. To ja tylko przytule i pamietaj mysle o Tobie:***

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Star, skoncentruj sie na walce, to jest najwazniejsze dla Ciebie. Bedziem sie tak obie kaleki wspierac, to poginiemy marnie. Wiem, wiem, zadna z nas nie umie skupic sie tylko na sobie i zapomniec o reszcie swiata, a szczegolnie o tych, za ktorych trzeba mocno kciuki trzymac.
      Ja o Tobie tez ani na chwile nie zapomnialam. :*

      Usuń
  35. Pantero, mimo, że jesteś smutna, zatroskana i zagubiona widzissz piękno otaczajacego Cię świata, a to już coś.
    Nadzieja, światełko w tunelu...
    Wszystkiego dobrego Ci życzę i pozdrawiam :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. A bo natura nie przestaje mnie zachwycac, bez wzgledu na moj nastroj. A moze nawet w tym wisielczym humorze bardziej.
      Dzieki, Iza :*

      Usuń
  36. A ja życzę podjęcia tej właściwej decyzji, żeby bolało jak najmniej, skoro już musi boleć. I dużo siły!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dajecie mi tyle sily, ze coraz mniej sie boje. :)

      Usuń
    2. No to przecie po to my tu sa!! to masz jak w banku!

      Usuń
  37. Identycznie chyba jest u mnie...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Trzymaj się, czas wszystko przytłumia,
      ale nawet zło nie trwa wiecznie...

      Usuń
    2. A co Ty, Krysia, dzisiaj tak inkognito? :)

      Usuń
    3. A bo włączam Internet i na razie nie jestem w formie i raz tak i innym razem inaczej wrrrr...

      Usuń
    4. Trudno sie dziwic po ostatnich przejsciach. Ja juz w ogole przestalam sie wylogowywac, bo tez pewnie bym zapominala i wystepowala anonimowo. ;)

      Usuń
  38. Fajnie ze wrocilas Pantero, tyle bylo madrych, wspierajacych komentarzy powyzej ze dla mnie juz slow zabraklo! Przesylam usciski serdeczne! xx

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Niby wrocilam, ale mysli kraza gdzie indziej...

      Usuń

Dziekuje za Twoj komentarz.
Lubie wiedziec, z kim rozmawiam, moge dyskutowac, ale nie toleruje chamstwa i atakow ad personam. Anonimowe i obrazliwe komentarze beda usuwane.